Po nitce... do kłębka

~ cudze myśli ~ (12) | ~ skomentuj ~

Rozejrzyj się! Śnieg przykrył wyschniętą trawę, ścieżki, kamienie... Na rzece olbrzymia tafla kry. Dawno już żadna butelka z listem nie wypłynęła na brzeg... Wiele roztrzaskało się o góry lodowe, atrament rozpłynął się wraz z prądem, unąszącym uwolnione karty listów... Jak co roku - i tej zimy ogrom słów nie dotrze do adresatów. Ktoś pamięta, ktoś czeka... Czeka...
Dolina melancholijnie czeka na wiosnę, a Włóczka śpi... Sterty jesiennych gazet leżą w nieładzie na kanapie. Stare fotografie, wyciągnięte z komody w przypływie melancholijnej zadumy, uśmiechają się z podłogi wesołymi oczami najbliższych...
Włóczka śpi. Zmęczona zbyt mroźną zimą. Zagubiona wśnieżnej bieli... Śpi. Niczym królewna po ukłuciu wrzecionem.
Włóczykij też zasnął, spojrzawszy na przyjaciółkę pogrążoną w śnie...
Któż więc ją zbudzi? Kto ich zbudzi, gdy nawet Nadzieja zasnęła?! Zielone drzwi jej domu zamknięte od środka. Poszarzały. Zasłonięte okna ślepo wypatrują wiosny...

Wędrowcze, Podróżniku, Przybyszu z dalekich krain! Jeśli zawitasz do Doliny Melancholii, wejdź do Domu. Włącz muzykę! Niech głośne dźwięki przerwą letarg gospodarzy. Zaparz kawę! Niech jej aromat ożywi uśpione istnienia. Otwórz okno! Niech mroźne iskierki wiatru zapalą mieszkańców do życia.

Gdy tylko Włóczka ocknie się ze snu, przebudzi Włóczykija, by nazbierał drew do kominka. Gdy już będzie ciepło, zaproście Nadzieję na śniadanie. W Domu w Dolinie można rozmawiać bez końca! Rozmawiać o wspomnieniach. O marzeniach. O troskach i radościach... Można śpiewać. Śpiewać tak głośno, by ptaki uśpione zawstydzić.

A gdy lód stopnieje i pierwsze przebiśniegi uśmiechną się do słońca, rzeka na brzeg wyrzuci kolejne listy zamknięte w butelkach...
 

~ cudze myśli ~ (4) | ~ skomentuj ~

~ cudze myśli ~ (44) | ~ skomentuj ~